Miniony rok był jak...

Miło słyszeć szczęśliwego i spełnionego życiowo człowieka :)
Natomiast co do podsumowań ,,Msza Wędrującego” przypomina o jednym z najstarszych chyba sposobów cyklicznego przeglądu swego życia – o rachunku sumienia... Jako punkt odniesienia dopisałabym jeszcze dekalog.

Jestem optymistą i realistą więc nie wpadam w melancholie. Analizuję jeśli jest taka potrzeba ale wolę spontan. Więc miłe niespodzianki potrafię przygotować, życie jest takie krótkie i trzeba z niego czerpać jak najwięcej dobrego. Spełniam się zawodowo, zwiedzam, czytam, słucham muzyki, rozmawiam z bliskimi, spotykam się ze znajomymi, organizuję czas wolny do maksimum i czego więcej można chcieć. Wszyscy są zadowoleni i szczęśliwi a to mi wystarczy by bilans był na plusie. A trzy zasady już dawno wykonałem dom, drzewo, Syn i nie tylko...:) Może kiedyś gdy zabraknie moich wpisów ktoś wspomni.... był taki Karol.

Pozdrawiam wszystkich,,,,Karol

Zdecydowanie pod koniec (jeśli mamy to szczęście i nic nas wcześniej nie zaskoczy) człowiek robi rozliczenie swego życia. Czasami wcześniej, kiedy przychodzi kryzys wieku średniego, szczególnie trudny, jeśli bilans jest na minusie. Myślę, że warto jak najczęściej zastanawiać się nad swoim życiem i podsumowywać jego kolejne etapy, by nic nie uśpiło naszej czujności i by w porę można było jeszcze zadziałać. Nie ma chyba nic smutniejszego niż przejść przez życie bez celu, sensu, refleksji, a później żałować i nie móc już tego zmienić. Kiedyś ktoś, kto pracował w hospicjum, powiedział mi, że ludzie kiedy odchodzą, zazwyczaj nie żałują dóbr materialnych czy osiągniętych sukcesów zawodowych. Najbardziej żałują niespełnionych relacji z bliskimi (za rzadko, za krótko, za mało czasu spędzonego razem, z kim było się w rozłące czy konflikcie). Warto więc jak najczęściej widzieć radość w oczach bliskich, jak to wspomniał Karol i jak najczęściej pochylać się nad sobą (tu bardzo trafnie przytoczone słowa Stachury).

Można też tak:
https://www.youtube.com/watch?v=lxKwFWJrkvE

E. Stachura "Msza Wędrującego" cz.7
"Pochyl się nad sobą i pochyl się w sobie dowiedz się teraz od siebie co jest obłędem. Obłędem jest udawać, że jest się kimś innym niż tym, którym jest się. Obłędem jest dawać się bezwładnie ponosić słowom nie słysząc ich. Obłędem jest przymykać powieki na to, co skacze do oczu żeby być zobaczone. Obłędem jest być nieprawym będąc prawym ciałem obdarzonym, albowiem ciało każde jest prawe. Obłędem jest głosić rzeczy przez siebie samego nie odkryte i dlatego nieoczywiste, dlatego nieszczęsne. błędem jest nie liczyć się z drugim człowiekiem".
Myślę że te słowa E. Stachury będą dobrym punktem odniesienia  do zrobienia takiego podsumowania.

Uważam, że jeszcze nie czas na podsumowanie ani roku 2013 ani innych lat. To raczej chwila w naszym życiu w której się realizujemy i dążymy do postawionych sobie celów. A to czy coś wyszło i udało się traktujemy jako sukces osobisty. Oby w Nowym Roku tych sukcesów było więcej i więcej. Takie podsumowania można robić z chwilą końca życia. Życie to nie bilans roku w którym podlicza się cyferki, życie to ciągła walka o byt, o przetrwanie, o szczęście, miłość rodziny i zdrowie. Dlatego jeśli zauważymy radość w oczach bliskich to jest nasz bilans, to jest nasz sukces i podsumowanie..... i tak jest chyba u wszystkich. Takie chwile są bezcenne i nie musimy zastanawiać się jak minął rok......osobiście uważam, że ciekawie.

Pozdrawiam serdecznie, Karol