Miss Sochaczewa - felieton

"Kiedy czujemy się najpewniej, zdarza się zachód słońca,
Czar kielicha jakiegoś kwiatu, jakaś śmierć,
Finał chóru Eurypidesa, i jesteśmy znowu zgubieni."

Robert Browning

Nie po raz pierwszy (i na pewno nie ostatni) przychodzi mi przytaczać słowa mojego mistrza, argentyńskiego pisarza Jorge Louisa Borgesa. Wiersz, od którego zaczyna się pies, nie należy jednak do Niego, a do Roberta Browninga (1812-1889), angielskiego poety okresu wiktoriańskiego.
Ów fragment przytacza Borges w jednym z wykładów o sztuce poetyckiej, których wygłosił tak wiele. Oddajmy mu na chwilę głos, tak mówi o strofach Browninga: „Wystarczy pierwszy wers: "Kiedy czujemy się najpewniej... ", to znaczy, że piękno zawsze na nas czeka. Może się nam objawić w tekście jakiejś popularnej piosenki; możemy je nawet znaleźć na stronach jakiegoś wielkiego i sławnego pisarza".
W ogóle Borges był przekonany, że piękno otacza nas w jakiś nieustanny i tajemniczy sposób. Że może na nas niejako wypadać zza węgła.
Dlaczego o tym piszę? Oto jakiś czas temu, rankiem (jestem głęboko przekonany, że nasze poranki determinują wygląd całego dnia), jadąc rowerem do pracy, spostrzegłem idącą naprzeciwko mnie przyszłą Miss Sochaczewa. Przyznam szczerze, że przyłapanie jednej z kandydatek na tak prozaicznej czynności jak droga do szkoły (bo jak sądzę tam udawała się dziewczyna) wydało mi się śmiertelnie zabawne i pouczające. Przede wszystkim dlatego, że przyszła miss nie wiedziała, że ja jestem redaktorem ‘’Echa’’ zmierzającym do pracy, a ja wiedziałem, że to jedna z kandydatek zmierzająca do szkoły. I powiem Wam - Drodzy Czytelnicy - przyszła miss była piękna. Od razu wiedziałem, że zostanie Miss!
Wydarzenie owo, po raz kolejny pokazało mi słuszność Borgesowskiego ujęcia piękna. Ja dodaję do niego to, że - jak sądzę - przydarza się nam ono w sposób niezdeterminowany, przypadkowy, może nawet ma w tym swoje trzy grosze Fortuna. No bo jak inaczej ująć owo sympatyczne zdarzenie...
Mam jednak głębokie poczucie, proszę wybaczyć nieskromność, że piękno, a może w szczególności piękno kobiety jako takiej, nie jest zarezerwowane dla wszystkich. Przy czym, proszę wziąć pod uwagę to zastrzeżenie, mówię tu o pięknie, a nie o libido.
Można się było o tym przekonać przy lekturze postów, które jak grzyby po deszczu pojawiały się pod informacją o wyborze Miss Sochaczewa i Miss Internetu zamieszczonej na www.esochaczew.pl. Co tam mogliśmy znaleźć? "Moim zdaniem powinna wygrać X, ładna dziewczyna, cały czas uśmiechnięta, a nie jakaś Y, która ma dużą d... ę i znajomości’’, "widać, że na zdjęciach Z wygląda potwornie’’, "Z to brzydal’’, ‘"W to istne straszydło’’, "T ma większą głowę od swojego tyłka, bruzdy na twarzy i obwisłe pośladki, oraz w niewielkich ilościach rozstępy’’. I tak dalej i tym podobne.
Cóż, oczywiście także ja miałem swoje typy i jedne dziewczyny podobały mi się mniej, inne bardziej. W życiu jednak nie powiedziałbym kobiecie rzeczy, które można było wyczytać na portalu.
Problem ma jednak daleko większy wymiar. Nasze społeczeństwo jest etycznie i estetycznie upośledzone. Proces ten nasila się. Sprzeciwiając się podobnemu odmóżdżeniu przyznaję Iwonie Rędzińskiej samozwańczo tytuł Miss “deszczowego psa”, a wszystkim dziewczynom w konkursie, miano pięknych i odważnych.

Andrzej Gąsiorowski