Pomiędzy słońcem a śniegiem

:)

Dziękuję :) W związku z tym, że prezent dzielę z Czytelnikami, więc niech będzie DziękujęMY ;) To jeden z tych upominków, który jak się go dzieli, to się go mnoży.

Poeci to dziwna nacja. Czasami wezmą ołówek do ręki i słowa same się piszą.Powiedzmy że jest to prezent na Mikołaja dla Pani i czytelników pani blogu. :)Pozdrawiam.

zaczęły być znikać :) Zaczęły znikać. Po prostu są usuwane.

 Magdo i Karolu, dziękuję za dobre słowa, zważywszy na aurę, można by rzec - jasne słowa.
Co do kwestii poruszonej przez Karola, należą się Wam wyjaśnienia, bo coraz częściej o to pytacie... Sama zapytałam u źródła, kiedy niektóre moje teksty zaczęły być znikać z głównej strony portalu. Od pana Marcina Ryńskiego (prezesa e-Sochaczew) oraz pani Moniki Figut, (Dyrektora Biura) otrzymałam odpowiedzi, że główna strona portalu jest przeznaczona wyłącznie dla tekstów związanych tematycznie z Sochaczewem i okolicami, a moje takie nie są. Co wiem, to przekazuję, ale nie pytajcie, czy rozumiem ;) Miło, że mimo utrudnień zaglądacie, czytacie i jesteśmy w kontakcie.
Gaj, wiersz pulsuje magią, tajemnicą, nieuniknionym, trochę życzeniem-spełnieniem. Aż mnie korci, żeby zapytać ,,co poeta miał na myśli”.
Pozdrawiam mikołajkowo :)

Przez przypadek wkleiłem wersję "na brudno". Bez korekty i wersyfikacji. To wersja poprawiona. :)

List do św. Mikołaja
Pod mikroskopem nie było poznania  zatopione w stawie niczym Excalibur czeka na znak - ognie św. Elma tańczące  nad martwym pniem pradawnej sekwoi na księżycową ścieżkę do zapomnianego kamiennego kręgu druidów gdzie  magia czystej nieskalanej ciekawości formuje ołtarz z korzeni słońca   liści księżyca i szelestu ziemi 
Tak  tam za eon czasu kiełkujące nasiono  dotknie membrany wzbudzi echo  słowo nabierze kształtu i siły dotknie wyklętych i karmione ich płomieniem  urośnie sięgnie słońca oplecie księżyc złoży pocałunek na ustach ziemi...
Zmaże ciemność z moich palców usunie kleksy z pergaminu i da gwiazdę polarną pod choinkę

List do św. Mikołaja

Pod mikroskopem nie było poznania  zatopione w stawie niczym eskalibur czeka na znak - ognie św. elma tańczące nad martwym pniem pradawnej sekwoi na księżycową ścieżkę do zapomnianego kamiennego kręgu druidów gdzie magia czystej nieskalanej ciekawości formuje ołtarz z korzeni słońca  liści księżyca i szelestu ziemi 
Tak. tam za eon czasu kiełek nasiona dotknie membrany wzbudzi echo słowo nabierze kształtu i siły dotknie wyklętych i karmione ich płomieniem   urośnie sięgnie słońca oplecie księżyc złoży pocałunek na ustach ziemi... Zmaże ciemność z moich palców usunie kleksy z pergaminu i da gwiazdę polarną pod choinkę

.                          .                           .

Za smutek który sprawia że szukam radości :)Pozdrawiam 

Przepraszam, nie mogę zrozumieć dlaczego Pani blog trzeba szukać a durne teksty wiszą tygodniami na głównej stronie, mało tego są dublowane. Ktoś to robi celowo czy bezmyślnie?
Pozdrawiam serdecznie, życząc więcej słońca i uśmiechu, dziękuję że pisze Pani, Karol

Za co odczuwam wdzięczność?

Na przykład za te proste, mądre słowa.
I każdego dnia odczuwam zdumienie jak wiele mam powodów do szczęścia.

A na smutek polecam wsłuchać się w "Decymy" N.Kukulskiej. Uwielbiam !!! :)