Walka o ogień

Wypalanie traw jest jednym z najbardziej absurdalnych problemów naszego kraju. W pewnym sensie wyniszczające Polskę afery, korupcja, wadliwie działający wymiar sprawiedliwości, kryzysy polityczne przerażają mnie daleko mniej, niż ten, na wskroś idiotyczny, wandalizm. Dlatego bardziej, że wspomniane brudne sprawki mają mimo wszystko swoje racjonalne motywy, jak chęć zdobycia pieniędzy czy władzy. Wypalanie traw natomiast przynosi same szkody wszystkim bez wyjątku łącznie z inicjatorami tych akcji i nie ma nawet cienia uzasadnienia.
Od lat fachowcy, media i władze tłumaczą, że działanie to nie ma najmniejszego sensu przede wszystkim z punktu widzenia sztuki rolniczej, że jedynie wyjaławia ziemię, niszcząc przy tym wiele gatunków roślin i zwierząt, zaburzając tym samym działanie ekosystemów. Z kolei z etycznego punktu widzenia jest to już nie tylko głupota, ale okrucieństwo wyrządzane Bogu ducha winnym ptakom, jeżom, zającom, mrówkom, pszczołom i innym owadom.
Inicjatorami większości podpaleń są, niestety, rolnicy. Ci rolnicy, którzy podkreślają nieustannie swą więź i zrozumienie ziemi i natury. Jest to jeden z mitów naszego kraju, którego już chyba nie zdołamy obalić.
I tak na wiosnę, zamiast cieszyć się budzącą się do życia przyrodą, słońcem i ciepłem, musimy obserwować ten nieustanny pożar. Pożar, za którego gaszenie płacimy wszyscy ogromne pieniądze. W poświątecznych dniach jest to w zasadzie jedyne zajęcie dla strażaków, którzy każdego dnia muszą wyjeżdżać do podobnych wypadków dziesiątki razy.
Pamiętam, że kiedy byłem dzieckiem, w powietrzu roiło się od owadów. Ale kto z czytelników widział w ciągu ostatnich lat pazia królowej, rusałkę pawika, chrabąszcza majowego? Dzisiaj trudno już uświadczyć choćby bąka czy pospolitego bielinka. Skądś się przecież bierze ten zubażający nasze życie BRAK. Nie jestem oczywiście fachowcem ochrony środowiska, ale przecież te niepokojące zmiany są widoczne gołym okiem.
Scharakteryzowanie samego zjawiska wypalania od strony psychologicznej jest stosunkowo proste. Rządza nim te same atawizmy, które kierują na przykład wandalami niszczącymi zieleń. Tymi, którzy dokładają wszelkich starań, aby usunąć, co się tylko spod ziemi wychyli. Czytelnicy „Echa” znają ten temat z wielu artykułów, jakie ukazywały się w ostatnich numerach. Jednak z uwagi na fakt, że atawizmu tego nie da się wyplenić perswazją i pouczeniami potrzebne są działania prawne. Bardzo dobrze, że tematem interesuje się Unia Europejska, że z wypalaniem trawy może łączyć się możliwość pozbawienia dopłat bezpośrednich. Pracownicy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa już współpracują w tym zakresie ze strażą pożarną, ale to nie wystarczy. W zwalczanie plagi powinny włączyć się aktywnie samorządy, policja, sądy i wszyscy, którym leży na sercu to, jak wygląda nasz wspólny świat. Nie powinniśmy się obawiać sięgania po telefon i informowania o podpaleniach. O ile w przypadku, kiedy trawy wypalają na własnych gruntach rolnicy ustalenie sprawców podpaleń jest stosunkowo proste, to w innych sytuacjach nasza szybka i konsekwentna reakcja daje choćby cień szansy na ustalenie i ukaranie sprawców. Bo oczywiście obarczanie winą jedynie rolników byłoby nieuczciwością. Często są to dzieci, czy rozwydrzeni, niedorozwinięci moralnie dorośli. Tak jest prawdopodobnie w przypadku traw wypalanych nad Bzurą i Utratą.
Nie można również nie postawić pytania, co w czasie pożogi robią pracownicy samorządowi zajmujący się ochroną środowiska, powiatowi, miejscy i gminni. Powinni być na linii frontu, bo to nie są żarty, to jest wojna o obraz tego kraju.

Andrzej Gąsiorowski