Pragniemy być zrozumiani ...

Deklaracja Praw Osób Upośledzonych przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 25 grudnia 1971r. Przedstawia podstawowe zasady poszanowania godności i praw człowieka niezależnie do jego sprawności intelektualnej.

Podkreśla konieczność zapewnienia praw osoby niepełnosprawnej intelektualnie poprzez zapewnienie jej pomocy społecznej i rehabilitacji, celem umożliwienia rozwijania posiadanych zdolności w różnych dziedzinach życia, zgodnie ze swoimi zainteresowaniami na miarę swoich możliwości. W wielu przypadkach osoba niepełnosprawna intelektualnie pozostaje na marginesie nie mogąc korzystać z pełni życia.

Stopień niepełnosprawności ogranicza możliwości włączenia się osoby niepełnosprawnej w nurt życia najbliższego otoczenia. O wiele trudniejsze do pokonania dla tych osób są tworzone przez społeczeństwo bariery prawne, architektoniczne wynikające z niewiedzy, w niektórych przypadkach ignorancji i nieprzemyślanych decyzji ze strony poszczególnych osób.
Dużo zależy również od nich samych, ich rodzin, przyjaciół i życzliwie nastawionych osób. Bardzo ważną rolę pełni uwrażliwienie opinii publicznej na potrzeby osób z niepełnosprawnością intelektualną.

Zaspokojenie podstawowych potrzeb osoby niepełnosprawnej intelektualnie rozwija jej indywidualność i pomaga w przełamywaniu barier psychologicznych.
Daje poczucie bezpieczeństwa, wzbogaca jakość życia realizując potrzebą szacunku wobec samego siebie dodaje poczucia pewności i stabilności.
Rehabilitacja ma na celu zapewnienie osobom niepełnosprawnym możliwość funkcjonowania w życiu codziennym, wykorzystanie przygotowania do pracy zawodowej i udział w życiu społecznym.
Edukacja osób niepełnosprawnych intelektualnie polega na łączeniu funkcji wychowawczej, opiekuńczej i dydaktycznej w oparciu o specyficzne formy i metody pracy.

W pracy z osobą niepełnosprawną intelektualnie niezbędna jest indywidualizacja wymagań, doboru środków na zasadzie życzliwej pomocy. Jedną z form pracy pobudzającą osobę niepełnosprawną intelektualnie ze środowiskiem jest aktywizacja. Niesie ona za sobą między innymi motywację do pracy twórczej. Osoby niepełnosprawne intelektualnie dziedziczą tak samo talenty po rodzicach jak inni.
Nie ważne jest na ile wytworzone dzieło ma znaczenia sztuki, najważniejsza jest radość, satysfakcja i poczucie własnej wartości.
Tysiące osób niepełnosprawnych w tym niepełnosprawnych intelektualnie, maluje, rzeźbi, śpiewa, realizuje się w zajęciach teatralnych.
Najbardziej popularna wśród osób niepełnosprawnych intelektualnie jest praca rękodzielnicza, budząca niekiedy podziw artystów profesjonalnych. Osoby, które wymagają pomocy w podstawowych czynnościach życia codziennego potrafią tworzyć rzeczy piękne, często niepowtarzalne.

Twórczość tą określana jest mianem „sztuki naiwnej” zbliżona do sztuki ludowej. W naszym środowisku wystawy prezentujące prace osób z niepełnosprawnością intelektualnie organizują przeważnie Warsztaty Terapii Zajęciowej i Środowiskowe Domy Samopomocy. Uczestnicy tych placówek pracują pod okiem instruktora plastyka, który ma za zadanie pobudzać swoich podopiecznych w swoich pracach jak i najlepiej potrafią wyrazić to co czują.
Terapia zajęciowa prowadzona w tych placówkach ma na celu pobudzanie potencjału twórczego tkwiącego w osobie niepełnosprawnej.



Marianna Frydrych

Krajowe Stowarzyszenie
Pomocy Osobom Potrzebującym
„Z Sercem Do Wszystkich”