Wywiad z Konradem Pisarkiem, rugbistą MKS Orkan Sochaczew

Przez chwilę byłem terrorystą
Z Konradem spotkałem się na siłowni, gdzie szykuje formę przed zbliżającą się rundą wiosenną. Ten najszybszy w Polsce skrzydłowy (50 m w 5,78 s i 100 m poniżej 11,00 s) swoim podejściem do rugby może zadziwiać. Sam dba o swoje przygotowanie fizyczne, a trening to dla niego przyjemność. O takich zawodnikach trenerzy wszystkich drużyn śnią po nocach. Ten urodzony w 1979 mężczyzna ma na swoim koncie 4 medale zdobyte w kategoriach juniorskich (2 srebrne i 2 brązowe). W seniorach największe osiągnięcia to:
· trzykrotne Mistrzostwo Polski (2001, 2002, 2003) Seniorów w rugby 7
· tytuł Rugbisty Roku’2002 Rugby 7
· wybór do najlepszej piętnastki rundy jesiennej I ligi
· należy do grona najczęściej przykładających (9 razy)
· w kadrze seniorów 15 rozegrał 7 oficjalnych spotkań, zdobywając 20 pkt. (4 przyłożenia)
· w kadrze rugby „7” gra nieprzerwanie od 1997 roku
· gra na pozycji skrzydłowego, waży 80 kg przy wzroście 183 cm.
Poniżej rozmowa z sympatycznym zawodnikiem
- Poprzedni wywiad przeprowadziłem z tobą prawie 6 lat temu. To szmat czasu. Co w tym okresie działo się w twoim życiu?
- Przede wszystkim skończyłem szkołę, zdałem maturę i zostałem studentem wydziału mechanicznego Wojskowej Akademii Technicznej. Ponadto przez cały czas gram w rugby. Mam za sobą występy w reprezentacji seniorów. Większe osiągnięcia mam w rugby „7”. Trzy razy z Orkanem zdobyłem Mistrzostwo Polski, uczestniczyłem jako reprezentant Polski w turniejach o Mistrzostwo Europy w Heidelbergu. W 2002 roku zostałem wybrany „Rugbistą Roku Rugby 7”. Od 2001 roku pracuję jako ratownik na basenie „Orka”
- Czy nadal bardziej odpowiada ci rugby siedmioosobowe?
- Tak. Na boisku mam więcej swobody. Mogę lepiej wykorzystać swoje atuty, przede wszystkim szybkość, wytrzymałość, zwrotność oraz technikę indywidualną.
- Czym jest dla ciebie rugby?
- Do tej pory to styl życia, sposób spędzania czasu. To rugby ukształtowało moją duszę i ciało.
- Co byś robił, gdybyś nie grał w rugby?
- Byłbym lekkoatletą.
- Który z meczów uważasz za najgorszy?
- W czasach juniorów na pewno była to przegrana z Ogniwem w finale Mistrzostw Polski w 95 roku. Z seniorów, najgorzej wspominam mecz z jesieni 2003, z Budowlanymi Lublin. Byłem w nim zupełnie nie wykorzystany. Przegraliśmy, chociaż powinniśmy zwyciężyć. W rugby „7” – był to turniej w Heidelbergu, również w 2003 roku. Już w pierwszym meczu z Niemcami doznałem kontuzji tuż po przyłożeniu. Do końca zawodów już nie grałem, a nasza reprezentacja, chociaż miała spore szanse, nie awansowała do Mistrzostw Świata.
- A twoje najlepsze występy?
- Na pewno był to mecz z Budowlanymi Łódź w 1996 roku. Walczyliśmy o awans do finału Mistrzostw Polski Juniorów. Wygraliśmy pewnie 24:5, a ja zdobyłem 19 punktów. W „piętnastkach” seniorów takiego wyniku jeszcze nie było. W rugby „7” w Heidelbergu, w roku 2002, zabrakło mi dwóch punktów do tytułu najskuteczniejszego zawodnika Mistrzostw Europy. Mam nadzieję, że jeszcze nie powiedziałem ostatniego słowa.
- Najlepszy przyjaciel z boiska…
- … to nieżyjący Przemysław Błaszczyk.
- Kto twoim zdaniem jest lub był najlepszym rugbistą?
- W Polsce nie ma zdecydowanego lidera, ale najlepszy był chyba Grzegorz Kacała. Na świecie, Australijczyk David Campese, grał na skrzydle – tak jak ja.
- Najlepszy trener to…
- nie odpowiem personalnie, gdyż każdy, z którym miałem kontakt, coś mi przekazał, każdy był twórcą mnie jako rugbisty.
- Czy interesuje cię wyjazd za granicę lub zmiana klubu?
- Na dzień dzisiejszy nie. Muszę skończyć studia i podjąć pewne życiowe decyzje, czas się ustatkować. Jednakże nie wiem, jak się wszystko potoczy. Niewykluczone, że zagram w innym klubie, niekoniecznie w Polsce.
- Co oznacza Fair-Play?
- To szacunek dla przeciwnika, któremu mimo ostrej gry i walki nie można zrobić krzywdy.
- A bójki w meczu?
- Są dodatkową atrakcją dla kibiców. Często ustawiają przebieg spotkania.
- Jakie jest twoje zdanie na temat zabronionego wspomagania?
- Każdy dąży do jak najlepszych wyników. Nie należy robić tego za wszelką cenę. Gra się kończy, kończy się kariera, a życie potem jeszcze długo trwa. Doping to sprawa indywidualnego wyboru każdego zawodnika.
- Gdybyś miał pewność, że doping pozwoli ci zdobyć medal olimpijski lub mistrzostw świata – czy zdecydowałbyś się na „branie”?
- Nigdy nie będę miał takiej pewności. Rugby to gra zespołowa, jeden zawodnik nie jest w stanie wygrać meczu. By zwyciężać, potrzebny jest zgrany zespół.
- Jakie są więc używki, które aprobujesz?
- Alkohol – w odpowiedniej ilości, odpowiednim miejscu i czasie.
- Dopadają cię kontuzje. Czy jest już wszystko w porządku?
- Miałem kłopoty z prawym kolanem. Przeszedłem operację, jestem po rehabilitacji, trenuję i wracam do formy.
- Jakie są więc twoje mocne i słabe strony?
- Mocną jest gra w ataku, słabszą w obronie, gdyż zbyt mało ważę.
- Przeciwko jakim drużynom gra ci się najłatwiej, a przeciwko, którym najtrudniej?
- Nie ma takich drużyn, poziom mocno się wyrównał i przed każdym meczem muszę być bardzo skoncentrowany.
- Co obecnie porabiasz poza boiskiem?
- Trening, nauka i praca zajmują mi bardzo dużo czasu. W wolnych chwilach spotykam się z przyjaciółmi. Próbuję w ten sposób się relaksować. Lubię czynny wypoczynek – jazdę na rowerze oraz nartach.
- Jakie są twoje plany na najbliższą przyszłość?
- W kolejności to: skończenie uczelni, znalezienie odpowiedniej pracy, założenie rodziny.
- O czym marzysz?
- Poza sportem o: domu, samochodzie, szczęśliwej rodzinie i podróżach. Chciałbym zwiedzić wiele miejsc, w których jeszcze nie byłem. Marzenia sportowe mam dwa: zagrać w Mistrzostwach Świata w rugby „7” oraz zdobyć z Orkanem medal w lidze.
- Jak sądzisz, czego brakuje Orkanowi, żeby wreszcie mógł zdobyć ten upragniony medal?
- Dwóch rzeczy - silnej formacji młyna oraz zgrania drużyny, także poza boiskiem.
- Jak oceniasz „młode” pokolenie? Czy zmieniło się od czasów, kiedy chodziłeś do liceum?
- Tak i to nie na korzyść. Są dużo bardziej agresywni, często z powodu używek. Brakuje im szacunku dla innych ludzi. Większość z nich nic nie robi lub ćwiczy na siłowni, tylko po to, by być dużym i odstraszać, ewentualnie po to, by komuś przylać.
- Na koniec tej miłej rozmowy, opowiedz jakieś niecodzienne wydarzenie związane z twoją karierą sportową.
- Kilka miesięcy po ataku na World Trade Center, z reprezentacją Polski lecieliśmy na mecz międzypaństwowy. Wziąłem ze sobą plecak, z którym chodzę na uczelnię. Na lotnisku w Gdańsku zostałem uznany z terrorystę, gdyż w plecaku znaleziono m.in. cyrkiel. Na pytanie – Co mogę nim zrobić? Padła kategoryczna odpowiedź – Sterroryzować pilota. Zostałem poddany dokładnej rewizji, odebrano mi cyrkiel i dopiero wtedy wpuszczono na pokład samolotu.
- Serdecznie dziękuję za ciekawą rozmowę.