Nr 19 – Katarzyna Prędota

jesienny świt -
w kałużach gasną
światła latarni

liście na wietrze -
wszystkie ławki w parku
zajęte

mroźny wiatr
w kałużach
nieruchome liście

wietrzny dzień
wracam do domu
w nowej fryzurze

koniec zimy -
tylko brzozy
wciąż w bieli

koniec lata
wiatr pozacierał
ślady na piasku

stary most -
z każdym krokiem
niebo pod stopami

spacer po deszczu
przez most
na drugą stronę tęczy

targowisko -
przy każdym straganie
zapach konwalii

przejazd pociągu
na zielonej skarpie
kołyszą się maki


O sobie: Mam 26 lat. Mieszkam pod Warszawą. Pracuję w dziale rachunkowości i finansów dużej instytucji. Poezję pokochałam już w szkole podstawowej, wtedy też powstały moje pierwsze wiersze i opowiadania. Od 2007 roku moją pasją jest haiku.. Dzięki haiku szara rzeczywistość nabrała nowych barw. To właśnie haiku nauczyło mnie zachwycać się tym, co dotąd wydawało się oczywiste, wręcz banalne. Moje wiersze opublikowane zostały w kilku anglojęzycznych magazynach oraz wyróżnione w kilku konkursach, poświęconych poezji haiku.