noc światłem grzeje
znów nowy dzień przybył rok
w kropli szampana
(haiku noworoczne)


mazurek półnutą
rozkrojony pachnie jak
krajobraz ze snów
(haiku szopenowskie)


w parku cisza mgła
osuwa się na ławkę
nikt na niej nie czeka


kruszy się lód śnieg
topi się usta w winie
toną czerwienią


niebo pluje snem
w ciało wstępują dzikie
zwierzęta strachu


miasto gniewa się
dym popiół kurz osiada
na dłoniach twarzach


szczebiot ptaków błysk
światła zimowy tydzień
w kieszeni słońca

w stajni na sianku
rodzi się syn gwiazda wciąż
płonie kolędą

dziecko uśmiechem
zamyka świat w zabawie
o bi ba be bo

w słonecznym brzuchu
wrzeszczy deszcz wykluwa się
kroplą ulewa

O poecie: Uwielbia pisać i chodzić po górach, męczy go miasto i zamknięta przestrzeń, miłośnik ciszy i przyrody.